Wanneer je kind in de winkel de stroopwafels over de vloer lanceert

Wanneer je kind in de winkel de stroopwafels over de vloer lanceert
december 5, 2017 Sharon
In grootbrengen, kinderen

Vorige week deed ik een kleine boodschap met mijn drie kinderen. We gingen de lekkerste stroopwafels (Lidl) kopen voor oma. We hadden ze namelijk opgegeten en als je iets opeet, moet je het aanvullen. We trotseerden de kou, op naar de Lidl.

Zoals het de bewuste moeder van tegenwoordig betaamt, betrok ik mijn kinderen bij de boodschappen doen. Met andere woorden, ik vroeg of ze wisten waar het stond en of ze het even konden gaan pakken. Mijn dochter (6) wist het, pakte ze en volgde me vervolgende de rest van de winkel door. Lidl heeft altijd zoveel heerlijke dingen, daar moet ik altijd even neuzen. Zeker rond de feestdagen.

Mijn dochter zwaaide in het rond met de stroopwafels en het zakje brak, waarbij ze allemaal op de grond vlogen. We gingen er allemaal omheen staan en keken ernaar.

Ik doe mijn best om de problemen van mijn kinderen niet toe te eigenen. Kinderen zijn prima in staat om te leren hoe ze dat zelf op kunnen lossen. En het fijne is wanneer ze klein zijn, is dat ze altijd iemand bij zich hebben die ze daar bij kan helpen. Moi. Wanneer ze ouder worden, zijn ze steeds vaker alleen, en zullen ze het des te vaker zelf moeten doen.

Dus. We stonden erbij en keken ernaar.

Het zit in de mens om problemen zo snel mogelijk te willen oplossen, zowel ouders voor hun kinderen, als omstanders bij kinderen. Mensen beginnen dan ook wat ongemakkelijk te kijken wanneer je niet per direct iets doet, maar er gewoon naar gaat kijken. Ik laat dat me verder niet tegenhouden, want het moment was veel te mooi. Te mooi om mijn dochter te laten zien dat ze dit zelf kan oplossen.

Ook meteen even een eerlijke note. Ik heb hier niet altijd tijd voor. Dus het komt voor dat ook ik zo snel mogelijk de zooi opruim en verder ren het leven in. Maar deze dag was anders, we hadden alle tijd. Perfect, dus.

Ik zei. Oh. Hmmmm. Oeps. Wat een troepje.

Mijn dochter pakte de stroopwafels op maar er lagen natuurlijk nog 1001 kruimels op de grond.

Het was nog steeds vies.

Ik vroeg hoe ze het troepje ging opruimen.

Ze kon het niet zelf, omdat we niet onze schoonmaakspullen bij ons hadden (doh).

Mijn dochter bedacht zelf dat ze iemand uit de winkel moest halen. Die was niet zichtbaar waar wij stonden, dus ze besloot zelf in de winkel te zoeken en op een gegeven moment kwam ze met een medewerkster van Lidl aanlopen.

Zij hebben het troepje samen opgeruimd en -gelukkig- deze lieve medewerkster vond het prachtig en ging er helemaal in mee dat mijn dochter het probleem had veroorzaakt en het zelf ging oplossen. Ze had hele gesprekken met mijn dochter, over opruimen, dat het niet erg is. Ze zijn samen nieuwe stroopwafels gaan halen en ze vertelde over wat voor troepjes zij weleens gemaakt had.

Het leuke vond ik dat ze echt met mijn dochter communiceerde en niet met mij. Kinderen zijn namelijk ook echte mensen, met echte persoontjes en ze hebben echte gevoelens en een echte stem. Je kunt dus tegen ze praten en dat hoeft niet per se via de moeder. Deze mevrouw zag dat, en dat maakte het extra leuk.

Al mijn kinderen kregen nog een cadeautje voor de schrik.

We liepen naar de kassa en mijn dochter fluisterde glunderend: Mama, die mevrouw vindt mij echt heel erg lief!

Het was, mede dankzij deze leuke medewerkster, een prachtige ervaring en we gingen allemaal vrolijk naar huis, om het spannende avontuur te vertellen aan papa en oma.

En uiteraard, soms heb je iemand die wat norser is. Maar ook dat hoort erbij. Niet iedereen is even blij met spullen die op de grond vallen. Ook dat mag geleerd worden.

Het fijne van dit moment vind ik dat je als ouder een aantal principes kunt meegeven:

  • als je een troep maakt, ruim je het op
  • als je een probleem hebt, kun je nadenken of je de oplossing weet
  • je bent verantwoordelijk voor je troep
  • kinderen leren op deze manier te praten met volwassenen (praten en om hulp vragen)
  • en in het geval van mijn dochter: je maakte een troep en je hebt het helemaal zelf opgelost!!!!

Mijn dochter was trots.

Comments (4)

  1. Klazien van der Helm-Bouw 6 maanden geleden

    Dit is me uit et hart gegrepen, Sharon! Precies zo ben ik groot geworden. Dat betekende ook als je echt kattenkwaad had uitgehaald, voor de gevolgen -straf dus- op moest draaien. En daar hoefde ik thuis echt niet over te klagen. Je spullen ruimde je zelf op, je zorgde dat je vuile was kwam op de plek waar het hoorde. Zo zijn ook mijn kinderen groot geworden. Van kleins af aan al leren opruimen. Eerst doe je dat samen met je kind, met het opgroeien gaan ze dat steeds meer alleen doen. Mijn kinderen wisten: als we onze kamer niet netjes houden, gaat mama ruimen… met een vuilniszak. Als we onze was niet inleveren, hebben we een probleem… straks geen schone sokken en onderbroeken in de kast. Een van de dochters -toen 5-
    heeft ooit in de supermarkt per ongeluk een potje jam kapot laten vallen. Ze ging zelf naar de juffrouw van de kassa toe om het te zeggen. Opruimen ging niet met die scherven, maar ze kreeg wel een complimentje.

    • Auteur
      Sharon 6 maanden geleden

      Ahh wat leuk dat je dit deelt, heel tof om te lezen! Heerlijk!!!

  2. Jolanda vester 6 maanden geleden

    Haha…
    Yep! Leuk voorval. Gedeeld in een gastoudergroep met maar liefst 1548 gastouders. We gaan.voor nationale roem Sharon 😁😉

    • Auteur
      Sharon 6 maanden geleden

      Hahahaha lief! Dankjewel 😀

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*