Uitstelgedrag bij de tandarts dankzij een onjuiste zelfdiagnose

Uitstelgedrag bij de tandarts dankzij een onjuiste zelfdiagnose
december 13, 2017 Sharon
In mama

In Amerika zag ik dat ik twee gaatjes aan het krijgen was. Ik hield het in de gaten, maar we gingen bijna terug naar Nederland, ik was hoogzwanger en vervolgens net bevallen en druk met een verhuizing naar een ander continent, dus ik stelde het uit. Dat ging prima.

In Nederland werd het alleen maar erger, en ik was er weer. Ik moest de tandarts bellen. Maanden verstreken en ik dacht dagelijks: ik moet echt even bellen. En ik deed het maar niet. De plekjes werden groter en voor mijn gevoel liet ik mijn tanden opgegeten worden. En nog steeds deed ik niks.

Ik wist dat ik ook een beetje niet belde, omdat ik geen zin had in boren. Gaatje is boren. Neem ik verdoving of niet. Ik heb geen zin in pijn, maar ik heb nog nooit verdoving gehad. Ik wil geen naald. En dit waren vast van die gaatjes waar je een verdoving voor nodig had.

Onbewust belde ik maar niet. Ik besefte me heel goed dat ik het probleem alleen maar groter maakte. En dat het gewoon een beetje sneu is.

Op een gegeven moment was ik het zat en belde ik. Vrijdagmiddag. Gesloten. Had ik dat?

Weer weken verder.

Het wordt erger.

Mijn moeder gaat naar de tandarts. Oja, die afspraak maken.

Mijn moeder moet terugkomen en gaat weer.

Als een kleuter vraag ik of ze een afspraak wil maken.

Als ik m’n moeder vraag, gebeurt het.

Dat wist ik. Dan kon ik er niet meer omheen.

Met lood in m’n schoenen een week daarna naar de tandarts.

Het moment van de waarheid. Voor mij: het moment van schadecheck.

Schade: twee verkleurde plekjes. Beetje polijsten. Weg.

Dat was voor mij even een wakkerschudmomentje. Dit soort gedrag is niet ok. Ik hoor dit gedrag niet van mezelf te accepteren. En normaal doe ik dat ook niet. Maar als er een naald in het beeld komt, soms wel. Blijkbaar.

Het kost energie. Al maaaaaanden. Maar echt, nu ik erover denk. Minstens een jaar.

In mijn hoofd een heel scenario bedacht. Met gaatjes en naalden. Ik ben tenslotte expert en ik weet het allemaal. NOT. Op basis van het onware verhaal maak ik conclusies, en laat ik het een jaar boven m’n hoofd hangen.

Het kwam echt uit m’n tenen om te gaan. Ik heb m’n mammie zelfs om hulp gevraagd. Dat is wel sneu.

En het blijkt allemaal niet waar te zijn. Ik heb een prima gebit, niks aan de hand, goed glazuur, gezond.

En zelfs al had ik wel twee gaatjes, laat die zo snel mogelijk fixen. Uitstelgedrag is echt het domste wat je kunt doen.

En als het dan niet waar blijkt, is het nog een beetje dommer.

Menselijk, maar niet echt nodig.

Note to self.

Speculeer niet. Speculeer nooit. Je hebt er niks aan en het brengt je nergens. Doe wat je moet doen, onderneem actie en zoek iemand die je de feiten kan brengen. Dat geldt natuurlijk niet alleen voor de tandarts, maar ook met alle andere zelfdiagnoses. Het zou jammer zijn om een niet juiste zelfdiagnose te stellen, en dan te leven alsof het waar is. Terwijl je niet weet of het waar is.

Comments (2)

  1. Sanne 5 maanden geleden

    Oh zo waar dit….
    In deze wereld zoeken we alles maar op en denken we de waarheid in pacht te hebben. Soms is dat ook we zo 😉 Maar meestal kunnen we diagnoses stellen maar beter overlaten aan een professional, die heeft er immers voor gestudeerd en ik heb andere kwaliteiten.
    En uitstellen is inderdaad geen goed plan. Ik liep weken en weken lang met klachten totdat ik eindelijk bij de huisarts op bezoek ging. Die had een vermoeden, volgende ochtend bloed prikken (ai, ook ik vrees die naalden) en een dag later uitslag. Niets ernstigs, maar er moet wel een behandeling plaats vinden. Had ik dat maar eerder gedaan..zucht…

    • Auteur
      Sharon 5 maanden geleden

      Agh wat balen, kan het me zo voorstellen. Ik hoop dat het je meeviel/meevalt uiteindelijk! Ik leer ook steeds meer de kwaliteiten van professionals enorm te waarderen 😀 xx

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*