Voor de mooie bikini shoots en mooi gedekte tafels moet je niet bij mij zijn

Voor de mooie bikini shoots en mooi gedekte tafels moet je niet bij mij zijn
december 12, 2017 Sharon
In mama, soulfood

Toen ik ooit begon met Voedzo, waren er weinig blogs. Toen was alles leuk en uniek. Inmiddels zijn er heel veel blogs, heel veel social influencers, iedereen met een eigen stijl en smaakje. En het leuke: je kunt zo zelf een beetje uitkiezen wat bij je past en de mensen die je wilt volgen. Er is namelijk voor ieder wat wils.

Ik schrijf dit omdat ik je wil laten zien dat ik gewoon doe wat ik leuk vind, en wat bij mij past. En ik hoop dat het je laat zien dat jij dat ook mag doen, op jouw manier.

Jezelf zijn is één van de spannendste dingen die je kunt doen. Echt zijn en je kwetsbaar opstellen is een moedig dingetje. De boeken van Brené Brown helpen me daar ook bij. Omdat zij dat zo mooi onder woorden brengt. Vorig jaar zomer las ik in Canada The gifts of imperfection (De moed van imperfectie). Het liet me een heleboel dingen zien, en sinds die tijd ben ik gegroeid. Daar kan ik 100 dingen over schrijven en dat doe ik een andere keer. Want het is tijd om eerlijk en echt te zijn.

Op dit moment lees ik Daring Greatly (De kracht van kwetsbaarheid). Ik begon in Amerika, toen verhuisden we terug naar Nederland en we zijn niks kwijtgeraakt, behalve mijn Kindle (e-reader). Nu een vriendin er over begon, heb ik het weer opgepakt. Er zullen dus meer eerlijke en echte verhalen volgen, en de zoektocht naar jezelf zijn, jezelf durven zijn en hoe dan.

Ik schrijf graag over voeding, afvallen en gezondheid voor je lichaam en in het algemeen. Ik laat op mijn Instagram graag mijn grote passies zien. Mijn familie. Onze avonturen. Familiemaaltijden. En af en toe een normale foto. Maar niet te veel. Niet omdat ik graag een fake leven projecteer, maar omdat het nu eenmaal niet superboeiend is dat ik straks naar huis loop, lunch met een boterham met kaas en komkommer, een luier verschoon, mijn dochter op bed doe, mijn andere dochter van school haal, etc. En dat dag in dag uit. Ik raak er soms zelf verveeld van.

Net zoals mijn fotoboeken van vroeger ook vol zitten met speciale momenten, genietmomentjes, zo is mijn Instagram nu ook.

Zo heb ik bijvoorbeeld geen bikini shoots. Bijvoorbeeld omdat dat me niks interesseert. Omdat ik niet eens weet waar mijn bikini is en of ik die nog pas. Ik geniet niet van bikini’s en ik vind ze oncomfortabel. Net zoals ik vroeger turnpakjes ook oncomfortabel vond. Het moet gewoon normaal blijven zitten en vele bikini’s, badpakken en turnpakjes doen dat gewoon niet. Ik wil kunnen bewegen op comfortabele wijze. Anderen kunnen dat prima in bikini, ik niet.

Het lichaam, en uiterlijk, is niet mijn passie. Het boeit me gewoon niet zoveel. Mijn eigen lichaam ook niet. Ik bedoel, ik houd van mijn lichaam (kijk), ik vind het prachtig en ik wil er voor zorgen. Maar het is niet mijn passie. Ik ben er niet superveel mee bezig. Behalve het feit dat ik voor mijn lichaam wil zorgen, speelt het niet een hele grote rol in mijn geluk, mijn passies en de avonturen waar ik van geniet. Dat ik het niks vind, betekent niet dat het niks is. Andere mensen kunnen dit veel beter, bij andere mensen past het wél.

Dat ik die passie niet heb, betekent niet dat het fout is of dat ik mensen die het wel hebben, afkeur. Dat zou een beetje gekkig zijn. Dan zou ik bijna zeggen: ik wil dat iedereen is zoals ik ben. Ik wil dat iedereen leuk vindt wat ik leuk vind en ik wil dat iedereen mij leuk vindt. Maar thank Jesus, dat is niet zo. Veelzijdigheid is juist leuk.

Mooi gedekte tafels zijn wél een passie voor mij. Ik zou heel graag mooi gedekte tafels delen met prachtige maaltijden en ik doe ook mijn best. Ik doe wat ik kan doen. Maar met 3 kinderen, die meestal honger hebben wanneer we gaan eten, met bijkomend humeur, en met het net terug zijn uit Amerika waarbij we gewoon niet echt veel spullen hebben en ook niet het geld om Loods 5, Bijenkorf en Sissyboy te plunderen op gebied van ‘tafeltje dekje’, is het gewoon zoals het is. Dat is wel ok, al vind ik het soms jammer (dat mag), en weet ik ook dat het weer steeds meer zal komen.

Uiteindelijk ben ik op zoek naar wat ik leuk vind, waar ik van geniet. En dat binnen de beperkingen die er zijn.

Ik mag gewoon zijn wie ik ben. Mijn verhaal, mijn stem, mijn lied laten horen. Jij mag gewoon zijn wie jij bent. Online en offline. Het hoeft niet iedereen te interesseren. Helemaal niet zelfs. En wat niet bij mij past, kunnen anderen weer wel heel mooi. Dat maakt deze veelzijdige wereld zo geweldig. Voor ieder wat wils, iedereen heeft een unieke stem en boodschap en dat kan gewoon gezellig naast elkaar.

Waar de één niet zoveel heeft met lichaamsfoto’s, hebben anderen weer niks met mijn slecht belichte familiemaaltijden en foto’s van kinderen. Ik snap het. Waar de één niks heeft met foto’s van wat ze eten, heeft de ander dat weer wel. Waar de één graag avontuur meekijkt, vindt de ander dat weer niks.

Wees lekker jezelf. En de grootste uitdaging: durf jezelf te zijn.

Comments (0)

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*